Sinds ik begin de jaren 90 voor het eerst in contact kwam met een sportschool en fitnesstraining zijn er op veel gebieden een heleboel dingen verandert. Eén aspect blijkt echter nog hetzelfde als twintig jaar geleden: in het krachthok, bij de dumbbells, halters en de wat zwaardere gewichten zijn de mannelijke sporters overduidelijk in de meerderheid. Hoewel groepslessen met losse gewichten (bijv. Les Mills’ “Body Pump”) uiterst populair zijn bij de vrouwelijke leden van de Nederlandse sportscholen, blijven dezelfde gewichten in de fitness netjes op het rek liggen of worden door de heren voor training van de kleinere spieren gebruikt.
Veel dames streven naar stevige billen, strakke benen, een platte buik, flubbervrije bovenarmen, een slank en getraind uiterlijk en hebben bovendien weinig tijd. Hoewel er veel wegen naar Rome leiden, zal een trainer in ieder geval adviseren o.a. krachttraining met losse gewichten te doen, omdat daarbij meer spieren geactiveerd worden, de totale spiermassa van het lichaam sneller toeneemt en de ruststofwisseling een grotere boost krijgt. – Duidelijk, toch? Dat betekent echter nog lang niet dat de dames daarom ook echt “aan de ijzers” gaan. Zij zijn bang dat hun lichaam te gespierd, te mannelijk wordt. Zij vinden de gewichten “onhandig”. Zij schrikken er vaak voor terug samen met de “krachtmannen” te trainen, uit angst voor hun spottende blikken of – erger nog – voor hun platte toespelingen. Om deze redenen en ook omdat wij soms waarschijnlijk allemaal nog het blaadje van een springende en zwetende én superslanke Jane Fonda in ons hoofd hebben, zult u een groot percentage van de dames regelmatig uren op de fietsen, crosstrainers en steppers zien doorbrengen.
Als zij er tenminste plezier aan beleven, dan kan ik dit accepteren, maar voor een strak en goed gevormd lijf is dit een – op z’n zachts uitgedrukt – weinig efficiënte besteding van tijd en moeite. Uiteraard worden met conditietraining ook veel calorieën verbrandt en gezond is het sowieso, maar voor mooie dijen, vaste billen en een strak bovenlichaam moet je wel heel lang op een crosstrainer of stepper staan, en de kans is groot dat je ondertussen zelfs spiermassa kwijt bent en je ruststofwisseling uiteindelijk zal dalen. Een echte verspilling wordt dit soort training echter door het grote risico dat iemand de motivatie voor deze lange uren op een gegeven moment niet meer kan opbrengen. Mijn oprechte respect daarom ook voor diegenen, die hier de uitzondering vormen.
De oplossing voor dit dilemma is erg eenvoudig, maar je moet er wat voor over hebben: Zoek een sportschool die ook dames de gelegenheid biedt om op een prettige manier met losse gewichten te trainen. Dit kan een “women only” – sportcentrum zijn of een centrum dat voor de vrouwelijke leden een aparte “free weight zone” biedt of dat gewoon door huisregels en personeel veiligstelt dat er een aangename sfeer heerst waarbij dames en heren op een gezellige manier samen met losse gewichten bezig zijn.
Één probleem is daarmee al van tafel. En de te dikke spieren en het mannelijk uiterlijk? – Die kans hierop is hetzelfde als dat je door 3x per week een uurtje conditietraining het bezemsteel-figuur van een typische marathonloper (met alle respect!) gaat krijgen, want er is nogal een verschil tussen recreatietraining in een sportschool en topsport. Zouden de dijen tegen alle waarschijnlijkheid in toch wat te stevig en de armen of schouders iets te gespierd worden, dan kan deze genetisch bevoordeelde vrouwelijke sporter meteen wat rustiger aan doen en deze niet gewenste verschijnselen weer laten verdwijnen. – Mijn erewoord!
- Dus, zoek een goed sportcentrum, maak een afspraak met een (personal) trainer en sta je “vrouwtje”! Veel plezier!
